Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

Ik voelde vooral paniek!

Ik voelde vooral paniek!

12-06-2018

Bijna elf jaar geleden stond mijn wereld op zijn kop. Tweeëntwintig jaar en ongewenst zwanger van een man met wie ik geen toekomst zou kunnen opbouwen. Wat enkele jaren daarvoor begon als een vriendschap, was door de jaren heen uitgelopen op een relatie, een onmogelijk vanwege onze verschillende geloven. Ondanks die wetenschap was het moeilijk om de relatie te stoppen.

 

Bij de ontdekking van de zwangerschap voelde ik vooral paniek. Het kon niet en mocht niet! Het moest ongedaan gemaakt worden! Ik woonde bij mijn ouders, had een half jaar daarvoor mijn opleiding afgerond en nog geen cent verdiend. Wat nog erger was: wat zou mijn omgeving ervan denken?

 

In die paniek maakte ik ’s avonds laat via internet een afspraak bij een abortuskliniek. Het leek op dat moment mijn enige uitweg, de enige oplossing. Toch voelde het niet goed. Mijn grootste vraag was of de embryo een ziel had. Door informatie te zoeken over de groei van een embryo probeerde ik mezelf ervan te overtuigen dat dit niet het geval is. Zekerheid kreeg ik niet. Wat als de embryo wel een ziel had? Dan zou ik de moordenaar zijn van mijn eigen kind. Met die gedachte kon ik niet leven. Ik zou dat voor altijd met me meedragen. Op korte termijn leek een abortus de beste oplossing, maar voor de lange termijn? De volgende ochtend nam ik mijn besluit: ik zegde de afspraak af.

 

Enkele dagen later wisten mijn ouders van mijn zwangerschap. Hun eerste reactie was schrik en ook teleurstelling. Toch gaven ze aan me te willen helpen.

Rond tien weken zwangerschap had ik de eerste echo. Vanaf dat moment dat ik het hartje zag kloppen besloot ik uit de grond van mijn hart dat ik er voor dit kindje wilde zijn en er voor zou zorgen.

 

Mijn familie heeft me enorm geholpen. Wat mij minstens zo goed heeft gedaan waren de reacties uit mijn omgeving. Ik was verschrikkelijk bang voor afkeurende reacties, maar ik kreeg vooral meelevende reacties van collega’s, familie en mensen uit de kerk. Het was hartverwarmend. In mijn (onnodige) angst voor de reacties van anderen had ik bijna gekozen voor abortus.

Inmiddels ben ik getrouwd. Mijn man heeft mijn zoon voor de wet erkend als zijn zoon. Uiteindelijk is alles goed gekomen en ik vraag me af of dit ook zo zou zijn geweest als ik voor een abortus had gekozen. Ik ben mijn ouders, familie, toenmalige collega’s, mensen uit de kerk, maar bovenal de Heere dankbaar.

 

Wat ik vooral wil meegeven: neem geen beslissingen als je in paniek bent. Er is altijd hulp, er zijn altijd mensen die voor je klaar willen staan, ook al zie je dat op zo’n moment niet.

 

Liefs Miranda

 

> gratis magazine Leef aanvragen om meer te lezen en op de hoogte te blijven.

 

terug naar het overzicht
Afgelopen twintig jaar zijn er meer dan 500 medische artikelen verschenen over gevolgen van abortus. Die kan en mag… https://t.co/NYVpPGM5JJ   6 uur geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!