Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

“Een abortus, en dan gewoon verder met mijn leven”

“Een abortus, en dan gewoon verder met mijn leven”

05-06-2018

Een abortus, en dan gewoon verder met mijn leven”

 

Enige jaren geleden heb ik mijn kindje laten weghalen en sindsdien weet ik gewoon niet meer hoe ik verder moet met mijn leven. Ik mis de vader van mijn ongeboren kindje verschrikkelijk! Ik was een positieve jonge meid van 23 jaar met ontzettend veel ideeën over mijn carrière en toekomst. Maar al die dingen: school, werk en paarden; ze lijken nu volkomen onbelangrijk. Wat ik had gedacht: een abortus, en dan weer gewoon verder met mijn leven, is absoluut niet gebeurd.

 

De dag van de abortus was echt verschrikkelijk! Het is bijna niet uit te leggen aan iemand die het niet ervaren heeft. Ik kwam de kliniek binnen en het leek daar wel ‘lopende band werk’. Alles moest ineens heel snel, want ik was eerder aan de beurt dan gepland. Hup naar boven. Daar zei een zeer gefrustreerde verpleegkundige dat ik op moest schieten, want ik was al binnen een paar minuten aan de beurt. Snel kleren uit, badjas aan en daar stond ik dan. Er werd een vrouw naar binnen gereden, die ik beneden nog had zien zitten met een vriendin. Diezelfde vrouw, die beneden nog zo rustig was, kwam nu volkomen in paniek de kamer in. Echt totaal van de wereld. Ze schreeuwde gewoon. Toen zei iemand: “De volgende is Jessica Brandhof.” Op dat moment zei ik, inmiddels ook al aardig in paniek: “Ik wil niet meer.” Degene die achter mij stond, zei: “Toe nou maar.”

 

Ik liep de operatiekamer in en moest op de stoel gaan liggen, mijn benen in de lucht. Daarna werden mijn armen en benen vastgebonden... “Voor de veiligheid”, zei de verpleegkundige.

Ik kreeg een spuit in mijn arm en weg was ik. De arts zei nog: “Rustig maar, het komt goed.

”Ik werd wakker, maar niet op een normale manier. Ik werd echt hardhandig wakker geschud door dezelfde verpleegkundige. “Hup wakker worden!” Ik heb het eerste half uur heel hard gehuild, waarom precies weet ik niet. Kort daarna zei ze dat ik uit bed moest, iets moest gaan drinken en proberen naar het toilet te gaan. Ze deed zo lomp! Een andere verpleegkundige, die een paar weken daarvoor onderzoek bij mij had gedaan, was wel heel lief. Ze gaf me een arm en met haar heb ik een stukje gelopen. Daarna mocht ik naar huis.

 

En nu ik hier zit te schrijven, weet ik gewoon niet hoe ik verder moet. Sinds kort ga ik weer naar de kerk en dat geeft me een beetje kracht. Ik heb gelezen over jullie ‘groepsgesprekken’. Ik wilde er eerst niet aan denken, maar nu zou ik wel heel graag met mensen in contact willen komen die hetzelfde hebben meegemaakt.

 

Jessica

terug naar het overzicht
Wat kunnen mensen ziek reageren. Als iemand een ongeluk zou krijgen en voor de rest van zijn leven invalide blijft… https://t.co/SsNugN520x   3 dagen geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!