Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

Laatste nieuws

Kindje gered

Kindje gered

22-11-2017

Kindje gered! (verslag van één van onze wakers bij de klinieken)

 

Het was een drukke ochtend en er waren al diverse vrouwen naar binnen gegaan in de abortuskliniek. Het was al een beetje aan het einde van de ochtend, toen ik een vrouw zag komen vanuit het steegje verderop. Vlakbij haar nog een vrouw. Ik was gefocust op 1 van de vrouwen, maar dacht, "laat ik die eerste vrouw ook maar een folder geven". Tot mijn verrassing begon deze vrouw bijna direct te huilen. Ja, ze kwam voor abortus... Ze was zo wanhopig. En ze had in het steegje wel een kwartier lang heen en weer gelopen. Zou ze wel, zou ze niet. Ze wilde het niet en ze wist dat God het ook niet wilde. Maar haar situatie was voor haar zo moeilijk, zo verwarrend, ze kwam er niet meer uit. De wanhoop had toegeslagen. Uiteindelijk had ze de afspraak gemaakt, en dit was de dag dat ze de abortus zou laten doen. In het steegje bad ze uiteindelijk: "Heer, U moet iets doen". Daarna stapte ze de straat op. Ik was inmiddels haar kant op gelopen en bood haar de folder aan. Al heel snel begon ze te huilen. Ze wilde eigenlijk helemaal geen abortus. We raakten in gesprek en de ander wakers begrepen dat ze moesten bidden. Ik heb het als steun ervaren dat er andere wakers waren.

 

De jonge vrouw, ik noem haar Ida, vertelde dat haar kindje ongeveer 10 weken oud was. Toen ik haar het modelletje liet zien van een ongeboren kindje van 10 weken oud, raakte dat haar opnieuw. Ik kreeg hoop dat deze vrouw haar kindje zou gaan houden. Ja, ze wilde het kindje houden maar tegelijk bleef de wanhoop ook. Ik bad en probeerde de juiste woorden te vinden. Al snel daarna zei ze dat ze het kindje wilde houden. Ik kreeg de gedachte en het verlangen om haar niet alleen naar huis te laten gaan. En haar te vragen of ze haar moeder wilde bellen. Ze had al verteld dat haar ouders gelovig waren en dat zij het kindje graag geboren wilden laten worden. Er was ruimte genoeg in het huis, ze kon thuis blijven wonen en haar ouders stonden volledig achter Ida om het kindje te houden. Ida stemde toe om haar moeder te bellen. Ik had Ida gevraagd of ik haar thuis mocht brengen en ook of ik haar moeder nog mocht spreken. Dat mocht. Het was allemaal zo bijzonder, we liepen naar de andere wakers toe. Ook zij waren blij. Sommige van hen hebben nog even met Ida gesproken.

 

Samen zijn we daarna naar haar ouders gereden. Dat was geen gevoel van verplichting maar ik ervoer het als een groot voorrecht dat ik haar thuis mocht brengen, waar ik God dankbaar voor ben. Wat waren Ida's ouders blij dat ze geen abortus had gedaan, ze waren zo bereid om haar en het kindje te helpen waar en hoe ze maar konden. We hebben met elkaar mogen danken en bidden. Toen ik naar huis terug reed was ik verwonderd en blij om het kindje dat was gered. Het was een hele bijzonder situatie want ik weet dat het vaak heel anders gaat, dat vrouwen ook totaal alleen kunnen staan en dat God meestal geen plek heeft in hun leven.

 

In het najaar kwam het geboortekaartje.

Kortgeleden ben ik op kraambezoek geweest, een klein jongetje lag rustig en ontspannen in de box. Hij lachte naar me, zo vol vertrouwen, zo lief en onbevangen en zo kwetsbaar. Ida en ik hebben veel gepraat die middag. Voor mij was het een fijne middag. Ze vertelde dat ze kort daarna opnieuw overspoeld was geraakt door gevoelens van wanhoop over de situatie waarin ze zat, wat was het een strijd! Maar gelukkig kon ze uiteindelijk bij haar besluit blijven, voor het leven van het kindje. De zwangerschap was niet gemakkelijk. De bevalling ook niet. En haar situatie is nog steeds moeilijk. Ida hoopt dat er langzamerhand wat rust mag komen en dat ze alles een plekje mag gaan geven. Ze is ontzettend blij en overtuigd dat ze de goede keuze voor het leven van haar kindje heeft gemaakt. Ze zei dat ze zeker wist dat het psychisch helemaal verkeerd zou zijn afgelopen als ze voor de abortus had gekozen. We hadden het over haar eerste afspraak bij de kliniek: Ida zei: "ik schrok er van, zo gemakkelijk alles ging". De abortusarts had gezegd: "ach, het is maar een klompje cellen en je hebt nog een heel leven voor je..." Ze was binnen een kwartier weg en de arts had met geen woord gesproken over de mogelijkheid om het kindje toch te houden en hulp te zoeken. Ida had verwacht dat er meer meeleven en zorg zou zijn, maar het was een kille en koude ervaring.

 

Wat allermeest domineerde in haar beleving in het begin van haar zwangerschap, was de verschrikkelijke wanhoop. Ze wilde het kindje graag houden, haar ouders boden haar alles wat ze nodig had zodat het kindje veilig en verzorgd geboren kon worden. Maar ondanks dat, was ze emotioneel zo verward dat abortus toch de enige oplossing leek te zijn. Als waker kun je je heel machteloos voelen, vrouwen zijn vaak zo wanhopig. De ontmoeting met Ida bepaalde me heel erg bij de wanhoop van de vrouwen. Ik denk dat veel vrouwen hun kindje wel zouden willen houden als ze maar uitkomst zagen in hun situatie. Mijn wens en gebed is dat we als wakers de harten van de vrouwen kunnen bereiken dat God door ons heen wil werken, en ons Zijn wijsheid wil geven. Zodat God de vrouwen uitkomst laat zien en dat ze niet voor abortus kiezen, maar voor het leven en dat God ons daarin mag gebruiken.

 

Aan Hem zij alle eer!

Van één van de wakers van stichting Schreeuw om Leven

terug naar het overzicht
Heeft u het al gelezen? In de @telegraaf @gertjansegers ’Hulp tienermoeders gaat levens redden’ https://t.co/xmgM3HVJJQ   4 dagen geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!