Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

KRO/NCRV's Propaganda buigt zich over de pro-life wereld

25-02-2021

Twitter dit artikel direct

Eerder dit jaar werden wij benaderd door een redacteur van het nieuwe televisieprogramma Propaganda (KRO/NCRV). Ondanks onze aarzeling (en initiële weigering) om aan het programma mee te werken, hebben wij dit toch gedaan om andere organisaties, die ook vragen kregen, bij te staan. Het leek ons interessant om onze e-mailreacties op de vragen van Propaganda vooraf te publiceren, zodat de kijker eens kan vergelijken wat er in de uitzending terugkomt.

Hieronder treft u de relevante delen van de e-mails aan die wij stuurden de redactie van het programma Propaganda, dat straks (om 21:00 uur op 25-2-21) op NPO3 zal verschijnen. Zo kunt u tevens zien over welke aspecten wij niet zijn ondervraagd. We beginnen met een reactie op een voorstukje van het programma, waaruit valt op te maken dat een bepaalde formulering op onze website onterecht misleidend wordt genoemd.

Reactie op het voorstukje van de uitzending

In een voorstukje van de uitzending zien we al dat er kritisch wordt gesproken over een uiting op onze website, namelijk dat er bij een onvolledige abortus sprake kan zijn van het achterblijven van lichaamsdelen. Dit wordt misleidend genoemd. Echter, het is een feit dat er lichaamsdelen kunnen achterblijven en dat een nieuwe behandeling daarna nodig is. Misschien valt men over het woord lichaamsdelen, maar onder die term valt werkelijk ieder deel van het menselijk lichaam, tot aan de rode bloedcellen. Verder wordt op allerlei websites gesproken over de mogelijkheid van een onvolledige abortus. Sommige websites leggen daarbij, net als Schreeuw om Leven, uit dat het hierbij gaat om het achterblijven van weefsel. Misschien valt men - zoals wel vaker - over het woord 'kindje'. Het is echter een feit dat ieder lid van het menselijk ras een kind van zijn of haar vader en moeder is. Vandaar dat wij vanaf de bevruchting spreken over een kindje. Dit is een volstrekt legitieme term, in tegenstelling tot 'klompje cellen' en 'parasiet' zoals vaak gebruikt door de pro-choice beweging, aangezien zelfs de Nederlandse abortuswet spreekt over ongeboren leven. Uiteraard gaat het hierbij om menselijk leven.

E-mail #1 (12-2-2021, 17:51 uur)

Wij zijn op de hoogte van de kritiek op de film Unplanned. Maar we zijn ook op de hoogte van de weerleggingen van die kritiek. Wij staan dus achter het vertonen van de film. De kritiek is niet mals en kwam vaak van pro-choice bolwerken. Het zou ongeschikt zijn voor pubers en bovendien zou de abortusprocedure die ze daar naspelen niet accuraat zijn. Als wij niet reageren, zie ik de bui al hangen dat jullie een bepaalde hoek van (pro-choice) artsen gaan vragen of de film accuraat is op dat punt en dan krijg je ongetwijfeld het eenzijdige antwoord dat ongeboren kinderen van die leeftijd (12 weken zwangerschap=10 weken na de bevruchting) nog niets kunnen voelen. Dat is echter veel te kort door de bocht.

Maar laat ik beginnen met de mening van voormalige abortusartsen. In de volgende link tref je de mening van een voormalige abortusarts, mevrouw Aultman, die de film voorziet van haar review. Ze noemt het accuraat, vanuit haar eigen ervaring binnen een abortuscentrum. Dan heb ik het over het karikatuur dat er binnen die organisaties vaak leeft van pro-life activisten, maar ook over de nagespeelde abortus. Tijdens jullie redactiemomenten op camera gaan jullie dan vast even kijken wie Aultman is en dan kom je erachter dat zij inmiddels al heel wat jaren actief is binnen de pro-life wereld. Dat klopt, maar laat dat je niet afleiden. Haar positie in het abortusdebat zegt an sich niets over de integriteit van haar mening als voormalig abortusarts. Immers, dan zouden de meningen van allerlei pro-choice artsen ook gewantrouwd moeten worden en zo kijken jullie hopelijk niet naar de wereld. Hier de link naar haar stuk.

Dan komen we bij de acteur die in Unplanned de abortusarts speelt. Misschien viel het je op dat hij het niet bepaald van zijn acteertalenten moet hebben. Dat komt omdat hij, net als Aultman, een ex-abortusarts is. Hij heeft zeer veel abortussen uitgevoerd en weet precies hoe dat werkt. Het zou vreemd zijn als zo’n man meewerkt aan de film als hij weet dat er niets van klopt. Hier een filmpje van deze Dr. Levatino.

Dan komen we op de inhoud. Kan een kind wegkruipen van een abortusinstrument? In dit artikel wordt door een gynaecoloog beweerd dat dat niet kan. Omdat het een gynaecoloog is, neem ik die mening natuurlijk serieus. Maar ik weet ook dat er andere artsen/wetenschappers zijn die daar anders over denken. Allereerst aan jullie de vraag: wie zouden er het best geschikt zijn om antwoord te geven op deze vraag, uitvoerende gynaecologen of neuro-wetenschappers? Misschien kunnen jullie die vraag voorleggen aan de arts(en) waarmee jullie in contact staan. Het antwoord is wat mij betreft in elk geval: neuro-wetenschappers.

Een absoluut zwaargewicht op gebied van foetale pijnbeleving is Stuart Derbyshire. Deze Britse neuro-wetenschappers is zwaar pro-choice en wordt al jaren geciteerd door mensen die beweren dat er een consensus is over het idee dat een ongeboren kind geen pijn kan ervaren tot zeker 24 weken. Maar Stuart Derbyshire wordt de laatste tijd nog maar heel weinig door pro-choice (media) geciteerd, omdat hij van mening is veranderd. In zijn paper ‘Reconcidering Fetal Pain’ schrijft hij dat de oude gedachte over de grens van 24 weken voor het beleven van pijn (wat volgens hem overigens nooit een consensus was) niet langer te verdedigen is. Hij denkt dat kinderen vanaf zeker 18 weken en mogelijk vanaf 12 weken zwangerschap pijn kunnen ervaren. Hier zijn paper. Hij was ook zeker niet de eerste die hier mee kwam, vandaar dat de filmmakers (vermoed ik) zich prima konden vinden in deze scene.

Ik heb meneer Derbyshire persoonlijk geïnterviewd, omdat ik graag wil weten hoe dingen in elkaar zitten. Ook zijn co-auteur, John Bockmann, heb ik uitgebreid gesproken. Ze zijn er allebei duidelijk over dat een vorm van pijnbeleving vanaf 12 weken mogelijk is. Vervolgens maakt dat de mogelijkheid dat een ongeborene weg beweegt bij stimuli (die niet eens pijnlijk hoeft te zijn) nog veel aannemelijker. Waar het om gaat, zo heb ik begrepen, is dat veel wetenschappers lang hebben vastgehouden aan de aanname dat de hersenschors (cortex) cruciaal is voor de beleving van pijn. Ook Derbyshire behoorde tot die groep, maar nu dus niet meer.

Het komt erop neer dat de claim, dat ongeborenen geen pijn kunnen ervaren vóór 24 weken zwangerschap, veel te kort door de bocht is. Zelfs toen Derbyshire die mening nog had, schreef hij er altijd bij dat pijn subjectief is en niet te meten valt bij mensen/dieren waar je niet mee kunt communiceren. Dit is een controversieel onderwerp, maar dat is het vooral voor de abortusindustrie. Zij hebben een verdoving van het kind altijd afgewezen omdat dit niet nodig zou zijn. Dat terwijl ze al jaren vanuit het voorzorgsprincipe hadden kunnen kiezen voor verdoving vanaf 12 weken. Bepaalde argumenten waarom ook dat niet hoeft, heb ik ook gehoord, maar volgens Derbyshire gaan die vliegers niet helemaal op. Zo zou men de navelstreng eerst doorknippen. Het is echter helemaal niet gezegd dat het kind de gevolgen hiervan niet ervaart als pijnlijk of onaangenaam, aangezien het dan doodbloed.

In het kader van de vermeende niet-meetbaarheid van foetale pijnbeleving is een zeer recent onderzoek echter wel weer reuze interessant. Een groep wetenschappers heeft namelijk een manier gezocht om pijnbeleving toch te meten bij ongeboren kinderen. Zoals je misschien weet kunnen we in deze moderne tijd al opereren op ongeboren kinderen. In dit onderzoek is er een verdovingsnaald ingebracht bij een aantal van deze kinderen. De grimassen op het gezicht zijn vervolgens vastgelegd middels een 3D echo. Dit onderzoek gaat wel over kinderen vanaf 28 weken zwangerschap, maar in combinatie met de bevindingen van Derbyshire (en andere wetenschappers) is het voor de hand liggend dat dezelfde coderingen kunnen worden gebruikt bij jongere kinderen.

Ik heb hierboven al genoemd dat er bij operaties op ongeboren kinderen verdoving wordt gebruikt vanaf zeker 16 weken. Dit is deels bedoeld om ze te immobiliseren. Je kunt je voorstellen dat een ongeboren kind stil moet liggen tijdens de procedure. Het feit dat ze het willen immobiliseren kan dus al duiden op het eventueel weg bewegen van een instrument, zoals in de film te zien is. Ik denk niet dat de film suggereert dat het ongeboren kind daar weg beweegt vanwege pijn, al zou dat in de praktijk dus wel kunnen. Ik geef je graag een Nederlandse video van het LUMC waarin ze laten zien hoe ze een bloedtransfusie uitvoeren bij een foetus terwijl deze zich nog in de baarmoeder bevindt, waarbij ze vertellen dat er anesthesie wordt toegediend bij deze behandeling die wordt gedaan vanaf 16 weken zwangerschap (dan is het kindje 14 weken oud). Daarbij wordt ook verteld dat ze daarnaast nog een ander middel toevoegen dat het kind immobiliseert. Daaruit blijkt dat er dus ook een daadwerkelijke verdoving wordt gegeven tegen de pijn. Toegegeven, dit kan gaan om het vermijden van een hormonale stressrespons. Dan hebben we het dus niet per se over pijnbeleving. Maar, gelet op de verschillende meningen binnen de neuro-wetenschap als het gaat om pijnbeleving, lijkt het voor de hand liggend dat het ook gegeven wordt vanuit het voorzorgsprincipe. Hier de video.

Ik hoop dat jullie hier iets mee kunnen. Wat je vaak ziet wanneer media advies inwinnen bij artsen is dat er door de arts gekozen wordt welke hoek van de medische wetenschap er wordt aangenomen als waarheid. Wij claimen de waarheid in elk geval niet in pacht te hebben. Wij zeggen dat foetale pijnbeleving mogelijk is, zelfs aannemelijk is, vanaf 12 weken zwangerschap, maar onze algemene richtlijn is niet dat het absoluut zo is. Foutjes daargelaten, het is altijd mogelijk dat iemand deze (geef toe: ingewikkelde) materie niet helemaal goed op het netvlies heeft en een foutje maakt. Ik weet dat dat in het verleden weleens gebeurd is. Maar dat doet niets af aan bovenstaande informatie.

Bottom line: Als je neutraal kijkt naar de literatuur, kun je simpelweg niet uitsluiten dat foetale pijnbeleving mogelijk is vanaf 12 weken. En als het mogelijk is, dan moet het voorzorgsprincipe dus worden toegepast indien we als samenleving moreel verantwoord willen handelen. Voor ons als pro-lifers is dit niet eens zozeer een argument dat meespeelt in het abortusdebat. Abortusartsen kunnen immers gewoon overgaan tot verdoving van ongeborenen en dan is deze discussie weg. Maar daartussendoor denk ik toch dat de capaciteit om pijn te ervaren iets zegt over de menselijkheid van deze ongeboren kinderen.

Met vriendelijke groet,

E-mail #2 (18-2-2021, 16:13 uur)
(Propaganda vraagt of een ervaringsdeskundige die haar verhaal deelde in Leef magazine anoniem was, aangezien dit er niet bij stond.)

[X] is haar eigen naam. Waarom zou je daar aan twijfelen? De foto ernaast, dat is zij idd niet, omdat ze liever niet met haar eigen gezicht in het magazine wilde. Ik denk dat je goed kunt zien dat dit een stockfoto is. Heel gebruikelijk voor magazines. Doet niets af aan het verhaal en is uiteraard geen misleiding (mocht dat je onderliggende vraag zijn voor in het programma).

Mijn ervaring is dat de meeste vrouwen kiezen voor een fictieve naam. Maar soms treffen we een vrouw die geen moeite heeft met vermelding van haar eigen naam of hier zelfs specifiek om vraagt.

Hartelijke groet,

E-mail #3 (18-2-2021, 17:00 uur)
(Propaganda vraagt op welke scholen de film Unplanned nog meer vertoond is via onze stichting.)

Dat moest ik even navragen, maar mijn collega zegt dat we dat niet echt hebben bijgehouden. Ik denk dat het bij die twee scholen gebleven is, maar pin me er niet op vast. De film is verder ook nog bij een aantal kerkverenigingen getoond en bij mensen in eigen kring. Via www.unplanned.nl kunnen mensen dit aanvragen en dan worden ze in contact gebracht met de distributeur. Verder is de film ook in allerlei bioscopen geweest overigens, weliswaar op basis van zalenverhuur en niet via het programma van de bioscopen zelf.

Destijds hebben wij zelf de première georganiseerd, samen met de distributeur. Daarbij hebben we ook gezorgd voor nazorg voor mensen die het toch wat heftig vonden om te zien. Onze hulpbus was er ook bij. Op de zojuist genoemde website is er ook nog een tekst over doorpraten. We hebben ook anderen die de film hebben getoond altijd aangemoedigd om te zorgen voor morele steun mocht het nodig zijn. Dat hoeven we uiteraard niet te doen, want de film is geschikt bevonden voor kijkers vanaf 12 jaar zoals je ongetwijfeld weet. Maar vanuit ons werk lag het een beetje voor de hand dat we daar zelf nog het e.e.a. in doen.

Dus ja, wie wil beweren dat het tonen van de film onverantwoord was, kan denk ik geen kant op met die argumenten. Films zijn soms heftig, dat geldt ook soms voor waargebeurde verhalen. Het gaat om het verhaal van Abby Johnson en wij hebben geen reden om te twijfelen aan haar getuigenis, mede vanwege ons eigen onderzoek naar bepaalde feiten. In mijn eerste inhoudelijke e-mail heb ik daarnaast ook aangegeven waarom ik denk dat de beruchte scene met de abortus wel accuraat is en zeker geen misleiding.

Wat ik weleens merk in dit werk is dat pro-life organisaties met een vergrootglas worden bekeken, waar anderen “wegkomen” met veel minder accuratesse. Neem ons plastic modelletje van een foetus van 10 weken (na bevruchting). Ga naar een website over zwangerschap en je krijgt de meest inaccurate schetsen te zien van het formaat en de ontwikkeling van een foetus op moment X. Ga naar een verloskundige of een medisch centrum en er staan modelletjes op van die stokjes (je kent ze vast wel) die niet of nauwelijks afwijken van ons modelletje. Die anatomische modellen kopen ze bij dit soort bedrijven en die dienen dan als lesmateriaal. Maar wanneer een pro-life organisatie zoiets deelt, wordt er opeens heel scherp gekeken en gesproken over dingen die niet overeen zouden komen met de realiteit. We hebben vorig jaar nog gezien dat media aantoonbaar moeten draaien met feiten om dat narratief geloofwaardig aan de man te brengen. En dat is spijtig, want onze intenties zijn zuiver. Ik realiseer me uiteraard dat onze oplossing van het abortusdilemma in de ogen van veel abortusvoorstanders kwaadaardig is, maar andersom zien wij dat natuurlijk ook zo. Juist daarom is het belangrijk dat het gaat om de vragen: wat is abortus en wat is het ongeboren leven? Verhandelingen over de materialen die wij inzetten zien wij vooral als (helaas soms effectieve) afleidingen van het werkelijke debat tussen pro-choice en pro-life. Wij staan klaar om dat debat te voeren, maar de andere kant van de vijver (meestal) helaas niet. Maar mede vanwege bovenstaande doen wij extra ons best om accuraat te zijn bij alles wat we doen, want we weten dat er veel wantrouwen is richting pro-life organisaties. Zolang ik me ermee bezighoud was dit wantrouwen meestal onterecht.

Hartelijke groet,

E-mail #4 (22-2-2021, 12:26 uur)
(Propaganda vraagt naar de naam van de twee scholen waar het op vertoond is en of ze in contact mogen komen met de ervaringsdeskundige.)

Graag gedaan! Die twee scholen hebben jullie zelf benaderd. Meer scholen zijn mij niet bekend, maar dat het er meer kunnen zijn, durf ik niet uit te sluiten. Waarom ik dit dan niet weet, is omdat we dit niet hebben bijgehouden en de persoon die hier het meest mee bezig was werkt inmiddels niet meer bij de stichting.

Ik heb [X] gevraagd of ze jullie te woord wil staan. Antwoord moet ik nog krijgen. Als ze nee zegt, zal ik nog vragen of ik haar volledige naam op FB mag geven zodat jullie kunnen zien dat zij echt bestaat.

Ik vraag me wel even hardop af of het ooit bij een redactie zou opkomen om te onderzoeken of een pro-choice anekdote wel of niet inhoudelijk klopt, of dat het misschien stiekem een verzonnen verhaal is (of wat jullie insteek hiermee ook moge zijn – ik ken de vooroordelen over onze beweging vandaar dat ik al denk te kunnen vermoeden waar jullie aan denken). Ik heb die bezorgdheid over de authenticiteit van pro-choice anekdotes (die zoveel gevolgen hebben gehad voor de rechtsgang m.b.t. dit onderwerp) gemist de afgelopen 2 jaar, terwijl de aanleiding er zeker weleens was.

Zelfs pro-choice media lijken immuun voor journalistieke verantwoording. Zo maakte EenVandaag in 2019 gebruik van intimiderende beelden van een feministische pro-choice demonstratie, waarbij men de kijker vertelde dat het hier ging om een pro-life demonstratie. Na ze te hebben gewezen op de fout hebben ze dit niet gerectificeerd. Toegegeven: we hebben dat volgens mij alleen op twitter gezegd, maar ik weet dat de directrice van het Humanistisch Verbond (die meewerkte aan de uitzending) onze reactie op de blunder heeft gezien omdat ze erop reageerde.

Ondertussen werd met dit beeld (uit Amerika, nota bene) wel de suggestie gewekt dat het er in Nederland ook zo aan toe gaat onder pro-life demonstranten. Dat laatste was al framing genoeg natuurlijk, maar het feit dat het ook nog eens gebeurde met een feitelijke onwaarheid die juist negatief uitpakt voor de pro-choice beweging, is stuitend. Ik refereer soms aan dat televisiemoment als ‘het moment dat EenVandaag per ongeluk de waarheid liet zien’. Want ze gaven zelf aan dat deze manier van demonstreren agressief en intimiderend was.

Als het mag wil ik nog even benadrukken wat de reden is dat ik toch meewerk aan jullie programma. Heb het al een beetje uitgelegd, maar meer specifiek gaat het erom dat wij de door jullie benaderde scholen er niet alleen voor willen laten staan, bij de verantwoording voor het tonen van de film Unplanned. Dit – en de bezorgdheid over een eenzijdig beeld m.b.t. de morele en medische achtergrond van onze keuze om de film te vertonen – zijn de redenen dat ik jullie toch ben gaan voorzien van antwoorden.

Ik hoop je zsm te informeren over het antwoord van [X].

Hartelijke groet,

Twitter dit artikel direct

terug naar het overzicht
Oproep: Bent u (of kent u) iemand die 16 weken of langer zwanger is? Misschien wil diegene meewerken aan een pracht… https://t.co/3rsyINUp5p   269 dagen geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!