Er is Hulp
De waarheid en liefde van God toegepast op alle terreinen van het leven
Volg ons op Instagram

Waarom heeft pro-choice zo’n moeite met de film Unplanned?

11-12-2019

Waarom heeft pro-choice zo’n moeite met Unplanned?

 

Op 23 oktober heb ik de première bijgewoond van Unplanned. Een film die is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Abby Johnson, voormalig directeur van een Planned Parenthood abortuscentrum in Texas.

 

De film heeft veel stof doen opwaaien. Pro-choice organisaties beschouwen de film als ‘pro-life propaganda, met weerzinwekkende, gruwelijke beelden’. In mijn ogen was het vooral een indrukwekkende, krachtige en ontroerende film die de realiteit laat zien van wat een abortus daadwerkelijk inhoudt. Ik vraag me oprecht af waar de verontwaardiging vanuit Pro-choice vandaan komt. Wat is er zo gruwelijk aan het verwijderen van wat doelloos ronddobberend protoplasma?

 

Wat is er zo schrijnend aan het verwijderen van wat zwangerschapsweefsel? Wat staat je zo tegen om te kijken naar het weghalen van een klompje cellen als dat is wat een abortus inhoudt? Wat is daar dan zo schokkend aan, dat dit niet zichtbaar mag worden? Abortus is een emotioneel beladen gespreksonderwerp. Het is niet iets waar je vrolijk voor kiest. Een ongeplande zwangerschap kan enorm veel impact hebben, die absoluut niet onderschat of gebagatelliseerd moet worden. Het is wel belangrijk dat keuzes gebaseerd worden op eerlijke, objectieve informatie. Iets wat in veel abortusgevallen te wensen overlaat.

 

Elk jaar verliezen 42 miljoen kindjes hun leven door abortus. Abortus is hiermee doodsoorzaak nummer 1. Ter vergelijking: dit is vijf keer zoveel als het aantal mensen dat overlijdt aan kanker (jaarlijks 8 miljoen). Deze getallen geven aan dat het de moeite waard is om het onderwerp bespreekbaar te maken.

 

Wie foto’s plaatst van, of films toont over een abortus wordt vaak boos en verontwaardigd aangekeken. Alsof je met het tonen ervan verantwoordelijk bent voor wat er op te zien is. Terwijl het juist getoond wordt om er stelling tegen in te nemen. Als je daadwerkelijk uitvoert wat er op die foto’s staat afgebeeld en verantwoordelijk bent voor wat er in de film gebeurt, word je toegejuicht en wordt je salaris ervan betaald. Een grotere paradox is nauwelijks denkbaar.

 

Inderdaad, het zijn heftige beelden. Kijken naar gedode baby’s is namelijk heftig. Het zijn angstaanjagende beelden omdat het getoonde ook afschuwelijk en angstaanjagend is. Pro-choice aanhangers zijn tégen het tonen van het doden van baby’s op beeld. Pro-life aanhangers zijn tegen het doden van de baby’s op het beeld. Een groot verschil.

 

Als je in abortuscentra aanstuurt op een abortus en daarbij de alternatieven achterwege laat – (financiële) hulp, pleegzorg, adoptie, enz. – is dit volledig sociaal geaccepteerd. Als je daarentegen eerlijk benoemt welke lichamelijke en psychische gevolgen een abortus met zich mee kan brengen en ouders wilt wijzen op de alternatieven, word je bestempeld als sturend, dwingend en manipulatief. Het kan je als organisatie zelfs je subsidie kosten.

Hoe kunnen vrouwen tot een juiste en verstandige beslissing komen als ze (bewust) essentiële informatie wordt onthouden?

 

In vrijwel alle abortuscentra wordt bij het maken van de echo, het echobeeld niet getoond aan de moeder. Ook het laten horen van het kloppende hartje wordt vermeden. Dit gebeurt heel bewust. Een kindje met een kloppend hartje is wel even wat anders dan een klompje cellen of een zogenaamd zwangerschapsproduct.

 

Pro-choice = pro-abortus

De media gebruiken de termen pro-choice en anti-abortus. Terwijl er volgens mij geen enkele pro-life beweging is die zichzelf anti-abortus noemt. Als de media die termen wel willen gebruiken, gebiedt de eerlijkheid dat ze dit doen voor beide standpunten. Als je de term anti-abortus gebruikt, dan wordt het andere standpunt dus anti-life of op zijn minst pro-abortus.

 

Als er wordt gesproken over de klimaatbeweging, de LHBTI beweging of de pro-choice beweging, dan worden deze organisaties bij hun eigen naam genoemd in de media. Behalve de pro-life beweging. Die wordt continu omgedoopt tot anti-abortus organisatie.

 

Merkwaardig vind ik het ook dat mensen die zo gebrand zijn op het recht van vrije keus, voor andersdenkenden het recht op vrije meningsuiting opeens heel anders interpreteren. Pro-life aanhangers worden het liefst monddood gemaakt. Strijd je voor het recht op vrije keus, dan ben je een held. Strijd je voor de ongeboren baby’s dan ben je in de ogen van velen een afschuwelijk persoon die de keuzevrijheid van de vrouw belemmert.

 

Baas in eigen buik? Ja hoor, ben ik het helemaal mee eens. Alleen is het niet de buik van de vrouw die de beslissing neemt die uiteen gereten wordt tijdens een abortus. Het is de buik van het baby’tje dat zelf niets te kiezen heeft.

 

Het gaat hier niet over veroordeling, maar om bewustwording. Wij moeten alles in het werk stellen om vrouwen (en mannen!) te helpen die onbedoeld met zwangerschap te maken krijgen. Laten we liefdevol om hen heen staan en datgene bieden waar ze behoefte aan hebben. We moeten kijken naar het echte probleem en daar oplossingen voor vinden (financiën, huisvesting, babyspullen, een luisterend oor, etc.). Het doden van een leven is geen oplossing. Nooit.

 

Als een kindje gekoesterd wordt, is het een baby. Is het “ongewenst”, dan is het opeens geen kindje meer. Een appel blijft een appel, of je hem lekker vindt of niet. Een baby’tje is een baby’tje. Gewenst of ongewenst, verwekt in liefde, lust of lelijkheid, het is en blijft een baby’tje.

 

Abortussen worden in Nederland uitgevoerd op kosten van de overheid, dus vanuit belastinggeld. Maar de uiteindelijke prijs ligt hoger dan ooit in geld is uit te drukken. We maken vrouwen niet “ont-zwanger”, maar creëren vaders en moeders van dode baby’s. Wederom een groot verschil.

 

We leven in een maatschappij waarin vrouwen met vlaggen, slingers en ballonnen de straat op gaan om te vieren dat ze hun eigen kindjes mogen doden. Zoals laatst nog in Noord-Ierland. Baby’s mogen ook daar nu legaal worden gedood in de buik van hun moeder. Reden tot feest. Zonder schaamte en zelfs vol trots vieren vrouwen dat hun eigen baby’tjes niet meer veilig zijn in hun eigen buik.

 

Het is hoog tijd dat we beseffen en benoemen hoe gebrainwasht onze gedachten zijn als het gaat om het doden van kindjes in de buik van hun moeder. Elk baby’tje, binnen en buiten onze buik, is waardevol en kostbaar en verdient onze optimale bescherming.

 

Heb de moeder lief, bescherm het kind, zo klinkt een Engelstalige leus. Dat onderschrijf ik volledig! Oftewel: Spreek voor hen die weerloos zijn, bescherm het recht van de vertrapten. - Spreuken. 31:8

 

Rozemarijn Hanekamp-Bijl

 

Verslag geplaatst in het recente Leef magazine.

terug naar het overzicht
Wilt u de gehele toespraak van Trump teruglezen in het Nederlands? Dat kan! Klik op deze link voor zijn speech, plu… https://t.co/ZSWCdj3PeG   2 dagen geleden op Twitter

Blijf op de hoogte!